SAINT-JULIEN-CHAPTEUIL I JEGO MALOWNICZE OKOLICE

 To miasteczko ma niewątpliwie dużo uroku, który zawdzięcza między innymi malowniczemu położeniu wśród wzniesień wulkanicznych, zwanymi « sucs », charakterystycznymi dla masywu Meygal, jak również domom krytym dachami z szarego łupka, wydobywanego dawniej w okolicznych kamieniołomach. Miasteczko zostało wybudowane wokół kościoła Saint-Julien (św. Juliana) z XII wieku, odrestaurowanego w XIX wieku, który jest wart obejrzenia, głównie z uwagi na zachodnią fasadę i chrzcielnicę z VII wieku.

Okolice Saint-Julien-Chapteuil są rajem dla piechurów, prowadzi stąd wiele pieszych szlaków, między innymi piękny i łatwy szlak prowdzący do Suc de Chapteuil i ruin zamku Chapteuil (château de Chapteuil).

Warte zobaczenia są także dawne młyny w Neyzac (Moulins de Neyzac).

Latem można odwiedzić obserwatorium astrologiczne Betz, gdzie stowarzyszenie Orion organizuje wieczory obejmujące konferencje tematyczne poświęcone astrologii, połączone z obserwacją nieba. Rezerwacji należy dokonać na stronie stowarzyszenia, niektóre wieczory są płatne (5 euro).

https://www.orion43.fr

Saint- Julien- Chapteuil słynie również ze słynnego Festiwalu Zup, który ma miejsce już od dziwiętnastu lat w lipcu każdego roku, można wówczas skosztować przeróżnych regionalnych zup przygotowanych przez mieszkańców miasteczka.

Dodatkowym atutem Saint Julien jest znajdująca się tutaj prestiżowa restauracja Vidal, serwująca regionalne przysmaki w nowym wydaniu, skomponowane między innymi z zielonej soczewicy, z której słynie kraina Velay, jak również grzybów, nie wspominając już o słynnym « pâté en croûte », rodzaju pasztetu w cieście, w przyrządzaniu którego szef restauracji zdobył tytuł mistrza świata.

Jeśli zdecydujecie się na odwiedzenie restauracji, najlepiej zarezerwujcie wcześniej stolik, bowiem jest ona uczęszczana przez wszystkich miejscowych smakoszy. W tygodniu, w południe można też zjeść smaczny lunch w przylegającym do restauracji bistro o nieco przystępniejszych cenach, należącym do tych samych właścicieli.

 

Restaurant Vidal i Le Bistrot de Justin

Pl. du Marché,

43260 Saint-Julien-Chapteuil

 Tél. 0471087050

        

    

Poniżej zdjęcia ze szlaku wiodącego do Suc de Chapteuil i ruin zamku Chapteuil.

Dawne młyny w Neyzac, okolice Saint-Julien- Chapteuil. 

ZAMEK SAINT-VIDAL

Zamek Saint-Vidal, położony 8 km od le Puy-en-Velay, w głębi doliny rzeki Borne, był w drugiej połowie XIV wieku jedną z najpotężniejszych twierdz obronnych regionu Velay.  

Ta niezwykła forteca, klejnot architektury militarnej Górnej Loary była miejscem licznych starć zbrojnych, głównie w okresie wojen religijnych. Wpisana do rejestru zabytków od 1958 roku, jest jedną z najlepiej zachowanych budowli obronnych regionu Owernii i Rodan-Alpy.

 Pierwsze wzmianki o kamiennych fortyfikacjach w tym miejscu sięgają X. wieku.

Historycy potwierdzają, że w XI wieku niejaki Saint-Vidal wyruszył stąd na pierwszą wyprawę krzyżową u boku duchowego przywódcy Adhémara de Monteil, biskupa Le Puy-en-Velay. Wziął on udział wraz z Héraclem z Polignac w oblężeniu Antiochii.

Pierwsze pisemne ślady dotyczące rodziny Saint Vidal sięgają XIII wieku. Wicehrabia Polignac powierza w 1288 Hugues’owi de la Tour władzę sądowniczą zamku. Otrzymuje on tytuł Barona Saint Vidal.

W XIV wieku rodzina Saint Vidal (Hugon de Saint Vidal) poszerza swoje włości.

Sława rodziny Saint Vidal sięga apogeum w XVI wieku dzięki Antoine’owi II de la Tour de Saint Vidal. Jest on namiestnikiem królewskim i seneszalem zarządzającym regionem Velay i Gévaudan, jak również dowódcą artylerii francuskiej, stoi także na czele Ligii Katolickiej regionu Velay. Rozbudowuje on zamek, wyposażając go w fortyfikacje i wieże obronne.

Forteca Saint-Vidal ma za zadanie bronić regionu i jego mieszkańców przeciwko licznym atakom protestantów.

Antoine de la Tour de Saint Vidal ginie 25 stycznia 1591 roku na moście Estroulhas w Espaly, w pobliżu Le Puy-en-Velay podczas pojedynku ze swoim chrześniakiem.  

 

W lipcu 1591, podczas wojen religijnych, które dotykają region Velay, król Henryk IV nakazuje zniszczenie fortecy Saint Vidal, pragnąc unicestwić pamięć o baronie Antoine’ie II z Saint Vidal, który ośmielił się zbuntować przeciwko niemu. Pomimo 304 wystrzałów oddanych z dział armatnich armii królewskiej w kierunku fortecy, pozostaje ona niezdobyta, pamięć rodziny Saint Vidal zostaje ocalona.

 

Po śmierci Antoine’a II z Saint-Vidal, z braku dziedzica męskiego, jego małżonka, Claire z Saint Point, dziedziczy zamek, i zapisuje go w spadku swojej najstarszej córce, która dziedziczy również tytuły szlacheckie przypisane Saint Vidal.W 1582 poślubia ona Claude’a Rochefort d’Ally. Rodzina Rochefort d’Ally wprowadza się do zamku i zamieszkuje go do końca XVIII wieku.

 

W XVII wieku (1632) Richelieu nakazuje rozbrojenie fortecy.

W XVIII wieku Jean-Joseph, markiz Apcher, baron Saint Vidal, organizuje polowanie z nagonką, podczas której zostaje zabita słynna Bestia z Gévaudan.*  

Po rewolucji kolejni właściciele wykazują szczególną troskę o zamek i jego konserwację, co czyni z niego jedną z najlepiej zachowanych fortec regionu.

1765-1920 zamek zostaje zakupiony przez rodzinę mieszczańską z Le Puy-en-Velay o nazwisku Porral. Tytuł barona pozostaje przypisany rodzinie Rochefort d’Ally.

1920-1930 Zamek zostaje sprzedany diocezji w Le Puy-en-Velay.

1930 Auguste Sahy antykwariusz z Le Puy kupuje fortecę Saint-Vidal i zapoczątkowuje liczne prace konserwatorskie budowli. Zapisuje ją w spadku swojemu bratankowi Bernardowi Sahy, który kontynuuje działania na rzecz konserwacji zamku i ochrony dziedzictwa kulturowego.

Podczas Drugiej Wojny Światowej dzieła z Muzeum Sabaudii i Górnej Sabaudii zostały przechowane w kuchni zamkowej, dzięki czemu ocalały od zniszczenia podczas bombardowań.

1958 forteca zostaje wpisana do rejestru Zabytków Historycznych.

 

Od XIII wieku forteca była stale modernizowana i rozbudowywana, głównie w XVI wieku przez Antoine’a de la Tour, który fortyfikuje ją, wyposażając w wieże obronne i działa artyleryjskie.

W XVI wieku na fasadzie od strony południowej zostają wykute duże otwory okienne z frontonami i gzymsami z piaskowca inspirowane architekturą włoską. Rozmieszczenie komnat podlega zmianie, część mieszkalna zostaje przeniesiona do większej i wygodniejszej sali od strony wschodniej. Pokoje barona i baronowej zostają urządzone w wieży obronnej i oświetlone dużymi oknami od strony południowej. Dziedziniec wewnętrzny zostaje wyposażony w krużganek inspiracji włoskiej.

Ogrody w stylu francuskim  i włoskim zostały stworzone w 2018, zainspirowane włoskimi ogrodami Renesansu. Podobnie jak ogród wodny zawierajacy basen lustrzany, w którym odbija się zamek.

 

Zamknięta przez dwadzieścia lat forteca otworzyła swoje drzwi dla zwiedzających w 2018, proponując każdego roku  w okresie letnim przedstawienie „Pamięć Narodu” („Mémoire d’un Peuple”), odtwarzające historię Francji i Owernii, a także nocny spektakl „Niezdobyta twierdza” ( „La Forteresse imprenable”), będący połączeniem wideoprojekcji i pirotechniki, z udziałem około stu aktorów i statystów.

Zamek i przylegające do niego ogrody są otwarte dla zwiedzających od kwietnia do listopada.

 

W okresie od kwietnia do czerwca, od wtorku do niedzieli- zwiedzanie wnętrz zamku i ogrodów, w godzinach 10.30- 15.00.

W lipcu i sierpniu -zwiedzanie wnętrza zamku z udziałem systemu audio znajdującego się w każdym pomieszczeniu i towarzyszącą mu scenografią w godzinach 10.30 – 18.00.

W tym samym okresie można również zwiedzać ogrody zamkowe w godzinach 10.45 – 15.00. Wstęp do ogrodów jest bezpłatny.

Od września do 3 listopada, od wtorku do niedzieli, zwiedzanie z przewodnikiem wnętrza zamku i ogrodu w godzinach 10.30 -15.00.

W okresie letnim można również skosztować lokalnego piwa rzemieślniczego oraz innych napoi w ogródku kawiarni mieszczącym się na dziedzińcu zamku.

Portal zamku, na którym można dokonać rezerwacji (wskazanej szczególnie w okresie letnim, bilety są również do kupienia bezpośrednio na miejscu).

Saint Vidal - Forteresse de Saint Vidal

 

 

Od 2022 roku w zamku mieści się również pięciogwiazdkowy hotel.

Château de Saint Vidal - Hôtel haut de gamme en Haute-Loire

 

 

Le Bourg
place du château
43320 Saint-Vidal

 

* W latach 1764-1767 w departamencie Lozère, a także na terenie południowej Owernii, między innymi na południu Velay, w tajemniczych okolicznościach zostaje popełnionych ponad sto ataków na mieszkańców, w tym większość śmiertelnych, do dziś nie wiadomo, kto ich dokonał, czy były to wilki, czy też człowiek w przebraniu zwierzęcia, krążyło na ten temat wiele legend, a autora tych zbrodni nazwano « Bestią z Gévaudan » (fr. Bête du Gévaudan)

ZAMEK CHAVANIAC-LAFAYETTE

 Słynny markiz de Lafayette (Marie Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Motier), francuski arystokrata, humanista, liberał i polityk, bohater wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, przyszedł na świat w zamku Chavaniac w Owernii 6 września 1757 roku i spędził w nim dzieciństwo. 1777 rok zapoczątkował amerykańską epopeję przyszłego „honorowego obywatela Stanów Zjednoczonych Ameryki”. Walczył on jako ochotnik przeciwko Brytyjczykom po stronie zbuntowanych kolonistów. Dowodził armią w stanie Wirginia, a w 1781 odbierał decydującą o losach wojny kapitulację sił brytyjskich po oblężeniu Yorktown, stając się u boku Georges’a Washingtona emblematyczną postacią wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Do ojczyzny powrócił w stopniu generała.

 W okresie rewolucji francuskiej był jednym z jej głównych przywódców wywodzących się z kręgów arystkracji. Był dowódcą paryskiej Gwardii Narodowej, został również dowódcą armii w wojnie z Austrią. 28 czerwca 1792 bezskutecznie usiłował dokonać zamachu stanu i rozbić klub jakobinów. Utracił dowódctwo nad armią w wyniku interwencji Zgromadzenia Narodowego. Był potem więziony w Austrii i Prusach. Wrócił do Francji w 1799, po objęciu władzy przez Napoleona Bonaparte. Dowodził Gwardią Narodową podczas rewolucji lipcowej 1830. Był przyjacielem Polski i Polaków, współzałożycielem Francusko-Polskiego Komitetu Pomocy dla powstania listopadowego, zbierając składki na rzecz powstania i nawołując do przyjścia Polsce z pomocą.

W Stanach Zjednoczonych generał Lafayette zyskał miano « bohatera dwóch światów ».

Zamek Chavaniac-Lafayette jest zatem ważnym miejscem przyjaźni francusko-amerykańskiej, „dworem dwóch światów”, objętym od 1916 patronatem mecenasów spoza Atlantyku. W jego wnętrzu zostało odtworzone dzieciństwo małego markiza oraz jego dorosłe życie, głównie okres w którym stał się bohaterem wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, zostając przyjacielem Georges”a Washingtona. Owocem tej przyjaźni było między innymi stworzenie później Dywizjonu Lafayette’a (Escadrille Lafayette), - dywizjonu francuskich sił powietrznych podczas I wojny składający się głównie z amerykańskich ochotników, którzy dołączyli do armii francuskiej jeszcze przed przystąpieniem USA do wojny.

Zamek posiada tytuł „Domów Słynnych Postaci” („Maisons des Ilustres”), wpisanych na listę domów-muzeów poświęconych słynnym postaciom historycznym z różnych dziedzin: politycznej, naukowej, religjinej i artystycznej, oraz tytuł „Niezwykłego ogrodu” („Jardin remarquable”).

Otoczony pięknym parkiem, który wiosną, latem i jesienią urzeka pięknem różnych gatunków kwiatów, drzew i krzewów. Jest on jednym z niewielu ogrodów w departamencie Górnej Loary, otwartym dla zwiedzających, i stanowi prawdziwą oazę zieleni o wyjątkowej bioróżnorodności.

A zatem jeśli macie okazję, przebywając w departamencie Górnej Loary, to koniecznie odwiedźcie to piękne i ciekawe miejsce, w którym przeniesiecie się do XVIII wieku.

Liczne piesze szlaki oznakowane prowadzące z Chavaniac, pozwolą Wam również odkryć malownicze krajobrazy okolic. Zamek jest otwarty 1 lipca do 31 sierpnia codziennie w godzinach 10-18, a od  kwietnia do listopada w godzinach 10-12 i 14-18.

Numer telefonu:  (+33) 471775032

NIEBIESKIE JEZIORO (LAC BLEU)

Dawna kopalnia łupka we wsi Balayes, w której wydobywano łupek dachówkowy przez trzy i pół wieku, zamieniła się, po jej zamknięciu w latach 50 tych, w Niebieskie Jezioro. Do dzisiaj można podziwiać piękne dachy z łupka, którymi pokryte są domy w regionie Meygal,  będące pozostałością po istniejącej tutaj przez wiele pokoleń kopalni.  

Kamieniołom w Balayes był szczególnie znany z wydobywanego tutaj łupka, nazywanego również „fonolitem” z uwagi na dźwięk, jaki wydaje, kiedy się w niego uderza.

W 1910 roku skalnicy natrafili podczas kopania na źródło wody. Tak oto z chwilą, kiedy kopalnia przestała istnieć, miejsce to zamieniło się w cudowne małe jeziorko o zachwycających szmaragdowych odblaskach.

Ale skąd się wzięła nazwa „Niebieskiego Jeziora”? To łupki będące skałami pochodzenia magmowego, które pokrywają jego dno, nadają jego wodzie ten właśnie kolor. W zależności od padającego na nią światła, woda jeziora ma czasem niebieski, a czasem szmaragdowy odcień.

Jezioro otoczone lasami, piękną, dziką i kojącą naturą, jest miejscem pełnym poezji i sprzyjającym kontemplacji. Kąpiele, pikniki, podobnie jak łowienie ryb są tutaj zabronione.

Mimo to, wykuty w skale amfiteatr sprzyja obserwowaniu ryb, które pływają w turkusowych wodach jeziora. Latem odbywają się tu również koncerty.

Okres zimowy uwydatnia mineralny charakter jeziora, nadając mu mistyczny wygląd.

 

Wąski rów wykopany przez skalników, pozwalał ewakuować wodę ze źródła wypełniającego kamieniołom. Służył on również do przewożenia bloków fonolitu załadowanych na wagony, które były pchane ręcznie.Te bloki fonolitu o grubości około 20 cm były następnie rozłupywane na cienkie, kilkucentymetrowej grubości płytki.

Po każdej stronie rowu znajdowały się domki pozwalające skalnikom schronić się podczas złej pogody.

Widok z obrzeży jeziora na wzgórza regionu Meygal.