ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA W SAINT GENEST-PRÈS - SAINT PAULIEN

 Już kiedyś zamieściłam na swoim blogu artykuł poświęcony niewielkiej osadzie Saint Geneys-prés-Saint Paulien, położonej w departamencie Górnej Loary, w pobliżu Le Puy-en-Velay. Powracam do niego, ponieważ szczególnie w okresie zimowym, to miejsce zamienia się w przeurocze, wręcz magiczne świąteczne miasteczko, a to wszystko za sprawą Romaina i Ludovic’a, właścicieli XIX wiecznego zamku marszałka Fayolle- marszałka Francji w okresie pierwszej wojny światowej. Odrestaurowali oni zamek i przez lata organizowali w nim przyjęcia weselne, a w tym roku otworzyli w dawnej sali balowej piękną kawiarnię-herbaciarnię, w której można się napić dobrej herbaty, kawy, gorącej czekolady, grzanego wina zimą, zjeść brunch oraz skosztować pyszne ciastka, a przede wszystkim przenieść w inną epokę. To miejsce sprzyja również organizacji bali i koncertów. A czuwa nad nim Ludovic, to on przyjmie Was tutaj ciepło i sprawi, że będziecie chcieli tu powrócić.

 W tym magicznym miasteczku znajduje się również niezwykły sklep z dekoracjami, prowadzony przez Romaina, dekoratora wnętrz. Te dwa miejsca są wręcz magiczne i oblegane przez odwiedzających, a szczególnie w okresie przedświątecznym. Każdy, kto tam zajrzy jest nim oczarowany i chętnie tu powraca. Miłośnicy dekoracji wnętrz znajdą tam oryginalne i piękne przedmioty do domu, a każdy na pewno znajdzie niebanalne prezenty pod choinkę dla bliskich.

Ta spokojna wcześniej osada przeobraziła się stopniowo, dzięki inicjatywie Ludovic’a i Romaina w małe miasteczko, w którym każdego roku przybywa nowych sklepów, takich jak „Les Cocottes” z oryginalną, niezwykle kolorową odzieżą damską, który warto odwiedzić także ze względu na niezwykle szykowne, eleganckie wnętrza i przymierzalnie, zupełnie odbiegające od wnętrz sklepów, jakie widzimy na co dzień.

Od ubiegłego roku otworzył również swoją działalność kompleks SPA, z którego miałam okazję skorzystać, przepiękne wnętrza sprzyjają relaksowi, można także skorzystać z masażu, salonu fryzjerskiego, znaleźć coś dla siebie w eleganckich butikach z ubraniami.

W odrestaurowanym wnętrzu jednego ze starych kamiennych domów St Geneys otworzyła w tym roku swoje drzwi nowa restauracja „Les trois petits cochons” (Trzy małe świnki), która proponuje zestawy lunchowe w południe, a wieczorem dania „à la carte”.

W Saint Geneys można spędzić niemalże cały dzień, proponowane są tutaj również indywidualne i grupowe seanse jogi i pilatesu prowadzone przez miejscowych instruktorów.

A przed świętami Bożego Narodzenia można skorzystać z licznych atrakcji, takich jak koncerty w tutejszym kościółku romańskim (kościele św. Bartłomieja, Saint Barthélémy), po których odwiedzający udają się z pochodniami w ręku na dziedziniec zamku, skąd mogą podziwiać świąteczne fajerwerki.

Zamek, jak możecie zobaczyć na zdjęciu, ma wiele uroku, szczególnie przybrany w świąteczne szaty. Cała osada jest pięknie udekorowana w okresie świątecznym, czerwone serduszka i pluszowe misie zdobią fasady domów, jak możecie zobaczyć na poniższych zdjęciach.

Tak oto w ciągu ostatnich dwóch lat, spokojna osada Saint Geneys-prés-Saint Paulien przeistoczyła się w dynamiczne, modne miejsce, które lubią odwiedzać mieszkańcy Le Puy-en- Velay i okolic, a nawet turyści z bardziej odległych miejsc.

Boutique Romain Bertrand Décoration i Salon de Thé (Herbaciarnia) są otwarte przez cały rok, za wyjątkiem stycznia, od środy do niedzieli, a w grudniu codziennie w godzinach 10- 19.

Rue du Maréchal Fayolle

43350 Saint Geneys- prés- Saint Paulien

Tel. 06 99 09 11 20

A zatem jeśli w okresie przedświątecznym (również przed Wielkanocą) znajdziecie się w okolicy Le Puy-en-Velay, zajrzyjcie do tego miejsca, a na pewno Was zauroczy.

A miłośnicy pieszych wycieczek znajdą dla siebie piesze szlaki, by podziwiać okoliczne krajobrazy. 

SAINT-NECTAIRE I TRADYCJA SEROWARSKA OWERNII

Saint-Nectaire, miasteczko znane z produkcji sera o tej samej nazwie, składa się z dwóch odrębnych części. Dolna część, położona w otoczeniu czterdziestu źródeł, które wypływają w pobliżu Couze de Chambon, stanowi uzdrowisko. Zabytkowa, stara część miasteczka jest natomiast osadzona na wzgórzu Cornadore, to właśnie w tej górnej części możemy podziwiać jeden z najładniejszych kościołów romańskich Owernii, wybudowany z trachitowej lawy i porowatego tufu, o niezwykle harmonijnych proporcjach.

Ale Saint-Nectaire jest najbardziej znane z sera, który jest tutaj produkowany, ser Saint-Nectaire wywodzi się z obszaru wulkanicznego wzgórz Monts Dore i posiada, jako pierwszy we Francji, od 1925 roku znaczek AOC (Appellation d’Origine Contrôlée), co oznacza, że został wyprodukowany i dojrzewał zgodnie ze ściśle ustalonymi wymaganiami i zgodnie z tradycją. Tradycja serowarska w Owernii jest niezwykle bogata, sery takie jak le bleu d’Auvergne, Saint-Nectaire, Cantal, fourme d’Amber et Salers, należą do najlepszych we Francji, a więc podczas pobytu w Owernii możecie również zwiedzić piwnice serowe na tzw drodze serów AOC Owernii, usytuowanych pomiędzy departamentami Cantal i  Puy-de-Dôme.

A poniżej kilka zdjęć z miasteczka Saint-Nectaire. W pobliżu możecie również zwiedzić: Besse et Sainte-Anastasie (Besse en Chandesse), Champeix, Saurier, Saint Floret, Montpeyroux, Usson, Saint Ilpize, Issoire, Clermont-Ferrand,  wspiąć się na Mont Pariou, wybrać się nad jezioro Pavin (Lac Pavin).

 

BESSE-ET-SAINT-ANASTAISE-ŚREDNIOWIECZNE MIASTECZKO MASYWU SANCY

Położone na południowym zboczu górskiego masywu Sancy, w departamencie Puy de Dôme, Besse-et-Saint-Anastaise, nazywane również Besse en Chandesse, jest pełnym uroku średniowiecznym miasteczkiem. Za pozostałościami dawnych fortyfikacji takich jak brama Mèze czy dom Sainte-Marie-des-Remparts, można podziwiać dawny zamek Bailli, dzwonnicę, śreniowieczne sklepiki i dom w stylu gotyckim, w którym miała przebywać królowa Margot.

Ponad dachami z łupków góruje kościół Saint-André (św. Andrzeja), częściowo romański, który mieści interesujące kapitele, przedstawiające męczeństwo św. Andrzeja, przypowieść o bogaczu i Łazarzu, małpę uwiązaną na sznurze- często obecny motyw w ikonografii romańskiej Owernii, oraz dwa minotaury.

Kościół w Besse zawiera również figurę Notre-Dame-de-Vassivère, otaczaną niezwykłym kultem. 2 lipca każdego roku, podczas wiosennego redyku zwierząt, figura Notre-Dame-de-Vassivière jest niesiona podczas procesji do XVI wiecznej kaplicy, położonej na wysokości 1400 m.n.p.m., w pobliżu źródła z uzdrawiającą wodą, by powrócić do Besse w okresie jesiennego redyku, kiedy stada zwierząt powracają z wypasu na górskich halach. Są to słynne święta „Fête de la Montade” i „Fête de la Dévalade”. Miasteczko oferuje turystom latem wiele innych atrakcji, tradycyjnych świąt, targów win i serów.

W okolicy Besse mienią się wody licznych jezior różnego pochodzenia: jezioro Montcineyre, położone u źródeł Couze de Valbeleix, wulkaniczne jezioro zaporowe- jezioro Chauvet, powstałe w kraterze wygasłego wulkanu, podobnie jak malownicze jezioro Pavin.

Besse et Saint-Anastaise posiada również wyciąg narciarski Super Besse, jeden z najbardziej znanych wyciągów Masywu Centralnego, powstały w cyrku lodowcowym Cirque de la Biche i położony na wysokości 1050 m. n.p.m. Stąd można jeździć na nartach na wysokości od 1300 do 1850 m.n.p.m. Prowadzi stąd również wiele pieszych szlaków w Mont Dore, między innymi jeden z najpiękniejszych szlaków departamentu „Cirque de la Fontaine Salée” (Cyrk lodowcowy Słonej Fontanny)

Poniżej zdjęcia wulkanicznego jeziora Pavin, w pobliżu Besse-et-Saint-Anastaise.Warto wybrać się na spacer ścieżką prowadzącą wzdłuż jeziora.

USSON-DAWNA SIEDZIBA KRÓLOWEJ MARGOT

 Osadzony na wulkanicznym wzgórzu, Usson dominuje nad doliną rzeki Allier.

To uprzywilejowane położenie uzasadniało budowę jednego z najważniejszych zamków Owernii, wzmiankowanego w piętnastowiecznym herbarzu „Armorial de Réveil”.

Marguerite de Valois, królowa Margot, zamieszkuje go od 1586 do 1605, zanim zostanie zburzony w 1633.

Wulkaniczne wzniesienie Usson usytuowane pomiędzy granitowymi wzgórzami Livradois a doliną Allier, osiąga wysokość 634 m.n.p.m. Z uliczek osady i ze szczytu wzgórza można podziwiać panoramiczne widoki na równinę Issoire, gdzie wije się rzeka, z brzegami porośniętymi lasami aluwialnymi.

Na horyzoncie zarysowują się sylwetki masywów wulkanicznych Cantal, Cézallier, Monts-Dore i łańcuch Dômes. Na północy, las la Comté pokrywa najstarszy zespół wulkanów Europy datowanych na 20 milionów lat, o zielonych, zerodowanych wzgórzach.

Wzniesienie Usson jest związane z wulkanizmem Limagnes doliny rzeki Allier. Powstało w wyniku erupcji freatomagmowej, która miała miejsce 18 milionów lat temu, kiedy to na miejscu równiny rozciągało się ogromne jezioro. Stopniowo, rzeźbione przez erozję, wzniesienie wulkaniczne dominuje poprzez odwrócenie wypukłości. Bazaltowe kolumny przypominające kamienne organy, powstałe w wyniku stygnięcia zakrzepłej lawy można obejrzeć w dawnym kamieniołomie lub na północnym zboczu wzgórza, pokrytym rumowiskiem skalnym.

Zamek w Usson, będący w posiadaniu rodziny władców o tym samym nazwisku, jest wzmiankowany od X wieku.

W 927 książę Akwitanii i hrabia Owernii Acfred, oddaje sąsiedniemu opactwu w Sauxillanges ziemie położone w Usson, obejmujące winnice, domy, zamek.  

Zamek należy od XII do XIV wieku do hrabiów Owernii.

W 1387, hrabia Jean II sprzedaje go księciu Jean de Berry, który przeprowadza w nim prace remontowe. Po jego śmierci, w 1416, zamek przechodzi do domeny królewskiej. W 1466, Ludwik XI darowuje go Ludwikowi de Bourbon-Roussillon. Pod koniec XV wieku jest on określany mianem « jednego z najpotężniejszych miejsc senioralnych królewstwa. »

Ilustracja figurująca w herbarzu Réveil przedstawia w symboliczny sposób zamek obejmujący szczyt wzgórza potrójną koroną. Dominuje nad nim masywna, czworoboczna romańska wieża obronna, zwieńczona krenelażem i mniejszą wieżyczką obronną. Dwa mury obwodowe z krenelażem i okrągłymi wieżami po bokach, wznoszą się tarasowato na zboczu stoku. Trzeci mur obwodowy z otworami strzelniczymi, otwiera się na południowy-zachód monumentalną bramą, z dwiema bocznymi wieżami. Czwarty mur obwodowy otacza domy mieszkalne.

Marguerite de Valois (1553-1615) zostaje uwięziona w 1586 w zamku w Usson z rozkazu swojego brata Henryka III podczas zamieszek wojen religijnych. Córka Henryka II i Catherine de Médicis, poślubiła w 1572 Henryka IV Wielkiego, króla Nawarry i Francji, lidera sił protestanckich. Od 1587 negocjuje warunki swojego uwolnienia i odzyskuje swój status kasztelanowej- zamek w Usson stanowi część jej posagu. Mieszka tutaj przez 19 lat, aż do powrotu do Paryża w 1605 po rozwodzie z Henrykiem IV (1599).

Wykształcona w duchu humanizmu Odrodzenia, Marguerite tworzy w Usson dwór książęcy, uczęszczany przez renomowanych artystów i pisarzy, takich jak Honoré d’Urfé.

Opuszczając zamek, daruje biednym z Usson dochody z domen senioralnych w Ybois i Saint-Babel, które zostają odstąpione w 1663 zakonowi Minimes w Usson i Głównemu Szpitalowi w Clermont-Ferrand.

Zamek nie przetrwa długo po wyjeździe Marguerite de Valois. W 1633 roku, z nakazu królewskiego, zostaje on, podobnie jak wszystkie główne fortece Owernii, przeznaczony do wyburzenia, w ramach afirmacji władzy monarchicznej nad lokalną szlachtą. Pozostało po nim kilka elementów, które można zobaczyć idąc stromymi ścieżkami wzgórza.

Mur pochodzący z końca Średniowiecza chronił osadę, północny fragment muru jest jeszcze dobrze widoczny.

Uprawa winnic ma długą tradycję w Dolnej Owernii, skupiała się ona głównie w dolinie rzeki Allier. W Usson winnice były uprawiane na zboczach wzgórza w XVIII i XIX wieku.

Kościół św. Maurycego (Saint-Maurice) zachował w swoim wnętrzu posąg patrona winnic, świętego Verny.

Aktualny kościół został wybudowany w XII wieku, następnie przekształcony i powiększony pod koniec Średniowiecza, w XVI, XVIII i XIX wieku. Z zewnątrz można podziwiać architekturę kaplicy Królowej, zbudowanej na planie prostokąta, z dwiema bocznymi narożnymi filarami. Wieża dzwonnicy, odbudowana w epoce współczesnej, jest oparta na sklepionym przejściu łukowym.

Na szczycie wzgórza (634m), gdzie niegdyś mieścił się zamek, wznosi się posąg Madonny ( la statue de la Vierge) (1893-1914), piedestał spoczywa na resztkach murów dawnej wieży romańskiej. Żeliwny posąg wysokości 6,27m został odlany w Tusey (departament Meuse), jego misją jest ochrona lotników. W ostatnią niedzielę maja odbywają się do tego miejsca pielgrzymki. Roztacza się stąd panoramiczny widok na 360 stopni.

Fontanna królowej Margot to główne źródło osady, zasilane podziemnym korytarzem, który doprowadza wodę aż do fontanny.

Usson należy od 1982 roku do « Najpiękniejszych miasteczek Francji »*

*We Francji istnieje stowarzyszenie "Les Plus Beaux Villages de France", czyli "Najpiękniejsze miasteczka Francji", które zostało założone w 1982 roku. Stowarzyszenie powstało w celu ochrony i promocji niezwykłego dziedzictwa niewielkich, ale wyjątkowych gmin. Należą do nich zarazem niewielkie osady jak i małe miasteczka.

MONTPEYROUX- UROCZE MIASTECZKO Z ARKOZY

 Montpeyroux, miasteczko leżące w departamencie Puy-de- Dôme, 20 km od Clermont-Ferrand, czerpie swoją nazwę od mons petrosus oznaczającego « kamieniste wzgórze », co doskonale oddaje jego położenie. Wybudowane na wzgórzu osadowym, którego najwyższy punkt osiąga wysokość 490 metrów n.p.m., pomiędzy doliną rzeki Allier od wschodu i uskokiem Limagnes od południa do zachodu, już z oddali przyciąga uwagę swoją dominującą sylwetką.

Roztacza się stąd wyjątkowy widok na wulkany departamentu Puy-de Dôme. Na północy, widnieją puys Corent, Monton i Saint-Sandoux, nieco dalej zarysowuje się łańcuch les Puys de Dôme. Od strony zachodniej, wzgórza Sancy (les monts du Sancy) i ich boczne łańcuchy górują nad terenami uprawnymi. Na południu, rzeka Allier rzeźbi przełomy, odsłaniając strome zbocza porośnięte lasami, zataczając zakole u stóp wzgórza, na którym wznosi się miasteczko Saint-Yvoine. Od wschodu, zarysowuje się zwarta zielona grupa wulkanów la Comté.

Nazwa Mons petrosus pojawiła się około 1095, kiedy to został założony klasztor w miejscu zwanym le Rivage, z inicjatywy opactwa w Sauxillanges.

W 1212 ziemie senioralne zostały powierzone  Bertrandowi de la Tour. Około 1280. wybudowano zamek, którego jedyną pozostałością jest  dzisiaj wieża. U jego stóp powstało miasteczko, otoczone fortyfikacjami do końca Średniowiecza.

Mieszkańcy osadzili je wysoko, wokół wieży zamkowej, optymalnie wykorzystując wypukłość terenu. Domy wznoszą się tarasowato, od osadowej równiny aż po skalisty szczyt wzgórza. Do tej różnorodności terenu dostosowała się racjonalna uprawa gruntów: zbóż, owoców, winnic, ogrodów roztaczających się na zboczach wzgórza.

Miasteczko słynęło również z kamieniołomów, w których wydobywano arkozę, rodzaj skały osadowej, uznawanej za rodzaj piaskowca, ale w przeciwieństwie do niego, obfitującej w ziarna kwarcu, skalenia i miki. Termin « arkose » pochodzi od greckiego słowa « arkos », oznaczającego « twardy », co doskonale oddaje trwałą i odporną naturę skały. Arkoza była między innymi wykorzystywana do budowy kościołow i wież romańskich.

Jej kolor zmienia się w zależności od złóż, i może być beżowy, złocisty, ochrowy, różowy.

Na początku XX wieku istniało na terenie gminy jeszcze pięć kamieniołomów.

Fortyfikacje Montpeyroux zapisały się trwale w historii Owernii.

Od 1150 konflikt pomiędzy hrabią Owernii i biskupem Clermont-Ferrand, zapoczątkowuje okres zamieszek, który powoduje interwencję wojska królewskiego. W 1212, król Philippe-Auguste przyłącza Owernię do domeny królewskiej, i powierza ziemie senioralne Montpeyroux, Orcet i Coudes wpływowej rodzinie baronów de la Tour d’Auvergne.

Na początku XVI wieku, Jean de la Tour jest również hrabią Owernii, jego córka Madeleine, poślubia Laurenta de Médicis, księcia Urbin, i w 1518 dziedziczy zamek. Ich córka, Catherine de Médicis przejmuje w posiadanie Montpeyroux, które przechodzi następnie we władanie jej córki, Marguerite de Valois, królowej Margot (« la Reine Margot »). W 1610 ta ostatnia odstępuje swoje posiadłości w Owernii przyszłemu królowi Ludwikowi XIII. Domena Montpeyroux jest związana z losem baronii de la Tour aż do Rewolucji.

 Od 1890 do 1927 liczba mieszkańców Montpeyroux spadła z 570 do 181. Dzielnica średniowieczna została opuszczona i zaczęła popadać w ruinę. W latach pięćdziesiątych miasteczko zaczyna na nowo tętnić życiem dzięki prefektowi Yves’owi Péronny i architektowi Josephowi Pérol. Powstaje wówczas stowarzyszenie « Village de l’Espoir » (Miasteczko Nadziei). Domy zostają odrestaurowane, zamieszkują je artyści i rzemieślnicy. Winnice, porzucone w XIX wieku z powodu niszczycielskiej filoksery, a także ucieczki ludności ze wsi do miasta, dzisiaj są na nowo uprawiane.

XV wieczna brama stanowiąca część fortyfikacji prowadzi do średniowiecznej części miasteczka.

Jednym z zabytków Montpeyroux jest również kościół Notre Dame zbudowany z arkozy na podstawie planów architekta Hugues’a Imbert. Jego neoromańska architektura wzoruje się na planach dużych kościołów pielgrzymkowych Dolnej Owernii.

Główna Wieża, wybudowana z arkozy w środku XIII wieku jest symbolem poddaństwa królowi Francji wskutek przyłączenia Owernii do domeny królewskiej, i jest ostatnią pozostałością średniowiecznego zamku.

 W 1989 Montpeyroux dołącza do prestiżowego grona « Najpiękniejszych Miasteczek Francji »  (« Les Plus Beaux Villages de France »).*

Dzisiaj władze gminy starają się rozwijać turystykę odpowiedzialną, nie kolidującą z jakością życia mieszkańców.

Miasteczko dysponuje licznymi pokojami gościnnymi, ja miałam okazję przetestować La Charmeraie, 2 mont du Guetteur, Montpeyroux, u pana Simonini, miejscowego artysty. Niezwykle oryginalne wnętrze, piękny taras z panoramicznym widokiem, przepyszne śniadanie z domowymi wyrobami. Gorąco polecam ! (załączam zdjęcia)

Można również udać się na obiad lub kolację do miejscowych restauracji Art-Koze, rue de la Grande Chareyre lub Ô Détour, rue de la Grande Chareyre,

A w okolicy jest co zwiedzać, więc weekendowy lub dłuższy pobyt w Monpeyroux pozwoli Wam wybrać się na jednodniowe wycieczki po okolicznych miasteczkach.

*We Francji istnieje stowarzyszenie "Les Plus Beaux Villages de France", czyli "Najpiękniejsze miasteczka Francji", które zostało założone w 1982 roku. Stowarzyszenie powstało w celu ochrony i promocji niezwykłego dziedzictwa niewielkich, ale wyjątkowych gmin. Należą do nich zarazem niewielkie osady jak i małe miasteczka.

Na uwagę zasługują między innymi : Champeix, Saint Nectaire, Issoire, Besse en Chandesse, Usson, Saurier.